Het succes van Slegers

dinsdag 15 november 2011 door: Redactie Thuis in Brabant

Toon Slegers (Mierlo, 1929) was een bekende beeldhouwer in Brabant en ver daar buiten. Zijn dood in 2004 laat een grote leegte achter voor zijn naasten. Kinderen José en Luc: "Pa had een krachtige persoonlijkheid. Het zegt genoeg dat hij in de tijd waarin public relations nog niet bestond - en de wereld behoorlijk anders was - grote roem oogste."

Slegers vestigde zich met zijn gezin in het Oost-Brabantse Weebosch, in de gemeente Bergeijk. Door een kunstminnend schoolhoofd werd hem een oud schoolgebouw gegund. Dit pand, waar Slegers een woonhuis met atelier van maakte, is na zijn dood gemoderniseerd. Nu staat het verscholen in een doodlopend straatje.

Toon trouwde met Willy van der Putt, een burgemeestersdochter uit Geldrop. Dat huwelijk trok veel aanzien. Het hele dorp liep uit voor de gehoopte pracht en praal. Willy droeg een eenvoudige jurk. Dit, tegen de verwachting van de dorpsbewoners in. Beiden kwamen ze uit een gelovig nest, maar waren geen kerkgangers. Door zijn huwelijk met Willy verruimde Toon zijn wereld. Willy volgde gerenommeerde kunstopleidingen waardoor Toon terecht kwam in een nog groter kunstenaarslandschap dan hij al kende.

Toon en Willy Slegers (bron: Jan Rietsema)Hij schilderde veelal vanuit het landschap. En ook zijn gevoel, de eigen natuur, speelde een grote rol. "Er was een oergevoel in hem, waaruit zijn werken kwamen. Hij voelde zich thuis in het Brabantse landschap. De werken van wijlen schilder Bies, die de Brabantse natuur vastlegde, waren absoluut een grote inspiratiebron voor onze vader" aldus Luc. Toon heeft nooit de Academie voor Beeldende Kunsten gevolgd. Hij ging in de leer bij de Eindhovense beeldhouwer Hendrik Siegers. Daarna werkt Toon zo'n twee jaar met zijn broer Piet samen. De broers waren artistiek begaafd, evenals hun andere twee broers Slegers. Toon en Piet waren zeer gesteld op elkander. Broer Piet brak definitief door met het winnen van de Quarles van Ufford Prijs voor plastiek in 1965. Prins Claus kocht daar een beeld voor de verjaardag van (toen nog) prinses Beatrix.

Guts en instinct
De kinderen vertellen dat hun vader niet in armoede wilde leven. "Hij was ook zakelijk. Met een grote flair wist hij een comfortabel leven te creëren voor ons. Onze moeder was heel gevoelig." Slegers was iemand met een 'lastig' karakter. Hij kon heel erg lief zijn, maar zocht ook het conflict op. Was later gek op zijn kleinkinderen. Fietste met José en haar kinderen rond door de Weebosch. Luc is nu beeldhouwer en exposeert 'her en der'. 

Met Willy vormde Toon een zeer creatief echtpaar. Zij beeldhouwde eveneens. "Beeldhouwers zijn aards. Geen melodrama." Waar Willy ingetogen van karakter was, was Toon expressief. Hun huwelijk kende geluk, al was onmin hen ook niet vreemd. "Hetgeen hun verbond, - dat wat ze vooral begrepen van elkaar - was het geven en nemen van ruimte. Het loslaten van de ander zodat die zichzelf kon ontplooien. Op werkgebied vonden ze elkaar zeker." 

Een oase van beeldhouwwerken siert de tuin bij het ouderlijk huis. Her en der staan beelden, gemaakt door Toon. "We willen deze tuin gebruiken om beelden te exposeren. Maar ook voor lezingen, muziek, rondleidingen. We denken hier nog over na", aldus José.

'Dikke Deur' (bron: Marusjka Lestrade)Dubbeltje
Grote bekendheid verwierf Toon door het maken van de enorme bronzen deur die in het Bossche Provinciehuis de toegang tot de Statenzaal geeft. De Dikke Deur, zoals die in de volksmond wordt genoemd, werd in 1971 geplaatst. Het werk is vervaardigd uit brons en heeft een grillig oppervlak.

Slegers won deze opdracht met een prijsvraag. Om dit project te betalen zamelden uiteindelijk bijna alle Noord-Brabantse gemeenten geld in. De bedoeling daarvan was, dat de deur een geschenk zou worden van alle Brabantse gemeenten aan de provincie. En daarom werd besloten om een dubbeltje per inwoner te geven. Op dit idee ontstond veel verzet onder de bevolking. Geld voor 'zo'n project' viel niet bij iedereen in goede aarde. Ook in diverse gemeenteraadsvergaderingen ontstond een tweespalt. 

Toon Slegers betreurde dit. "Bij de opening van de toegangsdeur had hij dubbeltjes in zijn broekzak voor diegenen die 'hun' geld terug wensten. Er is nog wel iemand geweest die dit dubbeltje kreeg. Zo hield hij de sfeer tijdens de opening luchtig. Hij erkende daardoor - voor zijn gevoel - de controverse."

 

 

 



reactiesKunst 


Thuis in Brabant
 
Links | Colofon