<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:rssdatehelper="urn:rssdatehelper"><channel><title>Thuis in Brabant</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl</link><pubDate></pubDate><generator>umbraco</generator><description>Brabant ken een lange en rijke geschiedenis, vol verhalen die zijn vastgelegd in films, fotos, boeken, prenten, kaarten en schilderijen. Thuis in Brabant biedt je de mogelijkheid deze schatten te ontdekken.</description><language>nl</language><item><title>Brabant in Brazilië</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/brabant-in-brazilië</link><pubDate>Thu, 16 Feb 2012 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/brabant-in-brazilië</guid><description><![CDATA[ Dat er regelmatig Brazilianen in Brabant rondlopen, weten we allemaal. Zodra PSV een nieuw voetbaltalent ontdekt, sleuren we hem naar Eindhoven. Dat gebeurde met Romario, met Ronaldo en iets recenter ook met Jonathan Reis. Dat er ooit honderden Brabanders de omgekeerde weg bewandelden, is slechts bij weinigen bekend.
De Brazilianen die door de jaren heen hun geluk hebben gezocht in Eindhoven en deze plaats gebruikten als springplank naar een nog rooskleurigere toekomst elders in Europa, waren bijna allemaal voetballers. Uitzonderlijke talenten aan wie het PSV-publiek zich enkele jaren mocht vergapen.
De Brabanders die naar Brazili&euml; gingen, kunnen moeilijk in dezelfde categorie geschaard worden. Het waren geen voetballers, althans zeker niet professioneel, maar boeren. (Hiermee bedoel ik uiteraard niet de fanatieke aanhang van de al genoemde club uit Eindhoven, maar gewoonweg &lsquo;agrari&euml;rs&rsquo;.) Deze Brabantse boeren hadden echter wel een soortgelijke drijfveer als de Braziliaanse voetballers: beide lieten hun thuis achter zich om te ontsnappen aan de malaise en op een ander continent een nieuw geluk te vinden.
De Brabanders die hun heil buiten de landsgrenzen zochten, deden dat in de jaren kort na de Tweede Wereldoorlog. Emigratie was toen zeker niet bijzonder. Duizenden Nederlanders pakten hun koffers en ontvluchten het door oorlog aangetaste vaderland. Vele vertrokken in deze tijd vooral naar de overzeese landen waar Engels de voertaal was, zoals de VS, Canada en Australi&euml;. Een kleinere groep probeerde een nieuw bestaan op te bouwen in het grootste land van Zuid-Amerika.
Onderzoekster Renate Stapelbroek heeft de geschiedenis van zo&rsquo;n groep die niet voor de bekendere, Angelsaksische emigratielanden koos, beschreven in een prachtig artikel in het tijdschrift In Brabant, getiteld &lsquo;Retour Brabant-Brazili&euml;&rsquo;. Zoals het eerste woord in de titel al suggereert, was het vertrek uit Brabant namelijk niet altijd even succesvol. Verschillende emigranten keerden uiteindelijk terug, soms opgelucht, soms gedesillusioneerd.
Het onderzoek van Renate Stapelbroek &ndash; met in haar eigen familie enkele van deze Braziliaanse Brabanders &ndash; is met dit artikel overigens zeker niet voltooid. Kijkt u maar eens op de website www.tanterika.nl. Daar kunt u nog veel meer vinden over de idee&euml;n, motivaties en gevoelens van deze Brabantse &lsquo;retourmigranten&rsquo;.
Heeft u zelf nog meer informatie over dit onderwerp of bent u zowaar zelf een retourmigrant, laat het ons weten. Het verhaal van &lsquo;Brabant in Brazili&euml;&rsquo; is immers nog lang niet afgerond.]]></description></item><item><title>Schaatsen met een zachte g</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/schaatsen-met-een-zachte-g</link><pubDate>Sun, 12 Feb 2012 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/schaatsen-met-een-zachte-g</guid><description><![CDATA[ De Elfstedentocht gaat niet door. Deze totaal over de top en door de media tot waanzinnige hoogte opgestuwde hype en volstrekt misplaatste uiting van nationale hysterie is voorbij. Gelukkig, we kunnen weer normaal naar radio en tv kijken, zonder dat we elk half uur worden lastiggevallen met de ijsdikten in Balk en Hindeloopen.
Als regelmatige kijker van de &lsquo;Wereld draait door&rsquo; en &lsquo;Pauw en Witteman&rsquo; had je het aan het begin van de uitzending al snel weer gezien. Want iedere keer zaten alle enthousiastelingen daar weer om te vertellen hoe leuk het wel niet was en hoezeer ze zich verheugden. En als je eens niet naar het beeld keek, dan kon je aan de Saksische tongval met de ingeslikte &lsquo;e&rsquo; (lop&rsquo;n, schaats&rsquo;n, klun&rsquo;n etc.) of de harde Hollandse &lsquo;g&rsquo; horen dat het weer over de Elfstedentocht ging.
Onze zachte g ontbrak totaal bij de Elfstedengekte. Komt dat omdat we allemaal van die nuchtere zuiderlingen zijn, wars van buitenproportioneel koek- en-zopie-enthousiasme? Dat geloof ik niet. Ik hoorde een verklaring die me wel aansprak.
Toen veel Noord-Nederlanders eeuwen geleden overgingen naar het calvinisme verviel de mogelijkheid om nog langer uit de band te springen tijdens carnaval.&nbsp; Men was naarstig op zoek naar een alternatief en vond&hellip; het schaatsen!
Schaatsgekte dus als alternatief voor carnaval. En misschien ook wel een manier om ondanks het geloof toch de scheve schaats te rijden.]]></description></item><item><title>Omroep Brabant, een Brabantse omroep?</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/omroep-brabant,-een-brabantse-omroep</link><pubDate>Tue, 31 Jan 2012 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/omroep-brabant,-een-brabantse-omroep</guid><description><![CDATA[ Willen we in Noord-Brabant een onafhankelijke, publieke omroep blijven houden? Dat was de vraag die voorlag bij Provinciale Staten, de volksvertegenwoordiging van onze provincie. En? Jazeker, de overgrote meerderheid van Provinciale Staten van Noord-Brabant wil dat Omroep Brabant haar redactionele en programmatische zelfstandigheid behoudt. En ook het eigen net moet blijven!
PS hebben dit aan Gedeputeerde Staten verzocht in een motie op 20 januari. Zij willen dat GS actief gaan uitdragen en maximale inzet gaan plegen (zo zeg je dat in de politiek) bij het Rijk om te bereiken dat Omroep Brabant haar zelfstandigheid en haar net mag houden. GroenLinks ondersteunde de motie die door VVD, CDA, SP, PvdA, D66, 50Plus, OSN en Partij voor de Dieren tijdens de vergadering van Provinciale Staten was ingediend. Alleen de PVV stemde tegen de motie.
Waarom een motie? De Brabantse politici denken dat de regionale omroepen zouden worden samengevoegd en worden gedecentraliseerd onder de vlag van de Nederlands Publieke Omroep. Hierdoor verliezen ze hun eigen zenders en onafhankelijkheid over de programmering. Waarom zou dat erg zijn? De politici constateren dat de omroep een groot draagvlak onder de Brabantse bevolking heeft opgebouwd en dat de omroep de Brabantse identiteit dient te behouden die de zender zo waardevol voor Brabant maakt.
Brabantse identiteit?Ik weet niet waar PS dit op baseren, maar het komt me wel bekend voor. In 2006 heeft het onderzoeksinstituut PON onderzocht hoe Brabanders de kwaliteit van Omroep Brabant ervaren. De resultaten werden in de zomer van 2007 gepresenteerd: ruim voldoende scoorde de omroep.
Dat lijkt mooi, en werd ook heel positief naar buiten gebracht, maar Joris van Dierendonck heeft het onderzoeksrapport eens heel goed tegen het licht gehouden (in Brabants 16, p. 35-39, december 2007). Het PON constateerde ook dat jongeren, hoog opgeleiden en mensen uit een stedelijke omgeving veel minder naar Omroep Brabant kijken en luisteren dan hun tegenhangers. Dat is gebaseerd op ca. 3.700 schriftelijke vragenlijsten, een representatieve steekproef van de Brabantse bevolking. Het PON baseert zich dus niet, opvallend genoeg, op kijk- en luistercijfers. Op televisie doen vooral het nieuws en Brabant Party het goed. Op de radio is De Koning te rijk in 2006 het meest populair, maar dat programma is in 2010 gestopt. Cultuurprogramma&rsquo;s scoren niet zo best in het PON-onderzoek. &ldquo;Op z&rsquo;n Brabants&rdquo;, het radioprogramma over Brabantse dialecten, deed het destijds nog het minst slecht. De helft van de respondenten luistert nooit naar Omroep Brabant radio, een kwart kijkt nooit naar Omroep Brabant televisie: niet interessant. Van Dierendonck merkt terecht op dat juist een regionale omroep kan bijdragen aan het vergroten van de belangstelling voor de eigen regio. Maar dan moet je wel de juiste programma&rsquo;s uitzenden. Het PON vindt ten onrechte dat een omroep niets aan die&nbsp;geringe belangstelling voor de regio kan doen. Bovendien beveelt het PON aan om meer populaire muziek te draaien, &ldquo;hetgeen ten koste mag gaan van Brabantse muziek&rdquo;, terwijl Brabantse streektaalmuziek en Nederlandstalige muziek in hun eigen onderzoek als meest populaire genre genoemd wordt door de respondenten. Zo jaag je dus de luisteraars die je nog hebt, weg. Van Dierendonck vindt dat verjongen van het publiek best nuttig&nbsp;kan zijn, maar dat dat niet ten koste mag gaan van je traditionele achterban.
Brabants = aparte doelgroep?Ik maak me ernstige zorgen over de Brabantse identiteit van Omroep Brabant. Uit betrouwbare bron hebben we vernomen dat de programma&rsquo;s &lsquo;Brabant Leeft!&rsquo; en &lsquo;Op z&rsquo;n Brabants&rsquo; medio 2012 van de radiozender verdwijnen. Omdat dat doelgroepprogramma&rsquo;s zijn. Radioprogramma&rsquo;s over Brabantse cultuur en taal behoren niet tot de algemene programmering van de omroep die de Brabantse identiteit moet uitdragen, maar tot specifieke doelgroepenprogrammering. En daar houdt men binnenkort mee op. Sund! Het zijn nu net die programma&rsquo;s die gewaardeerd worden door het publiek, dus voor draagvlak zorgen, en die je Brabantse identiteit versterken.
&nbsp;

&nbsp;
Omroep Brabant heeft trouwens op 27 januari een rechtszaak tegen de provincie gewonnen. De omroep protesteerde namelijk tegen een bezuiniging van 1,7 miljoen euro, die de provincie wilde opleggen. Dat besluit werd als onzorgvuldig en onvoldoende beoordeeld. Voorlopig wordt er dus niet gekort op de subsidie van Omroep Brabant. Doelgroepenprogramma&rsquo;s maken dus!]]></description></item><item><title>Station 's-Hertogenbosch: rijp voor de sloop</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/station-'s-hertogenbosch-rijp-voor-de-sloop</link><pubDate>Thu, 26 Jan 2012 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/station-'s-hertogenbosch-rijp-voor-de-sloop</guid><description><![CDATA[ Smaken verschillen. Zo zijn er ongetwijfeld mensen die Station &rsquo;s-Hertogenbosch prachtig vinden. Ik behoor niet tot die club. De voorgangers van het huidige (en tevens vierde) station kunnen mij meer bekoren. Helaas: alle gesloopt. Dus, op naar nummer 5!
&rsquo;s-Hertogenbosch was vanaf 1868 per spoor bereikbaar. Het eerste station&nbsp;van de Noord-Brabantse hoofdstad was zowaar geheel van hout. Lang heeft het niet bestaan, maar een kwart eeuw. Geen groot drama, want wat er voor dit bescheiden gebouw in de plaats kwam, stak zelfs het Centraal Station van Amsterdam naar de kroon.
Het imposante tweede station van &rsquo;s-Hertogenbosch werd in het laatste decennium van de negentiende eeuw voltooid en straalde een grandeur uit die een hoofdstad &ndash; zij het van een provincie &ndash; waard was. De architect heette Eduard Cuypers. Voor de kenners: inderdaad, familie van de grote Pierre Cuypers, ontwerper van het Rijksmuseum en het Centraal Station te Amsterdam. Waar oom Piet de hoofdstad van het land vol zette met zijn gebouwen, mocht neef Ed hetzelfde proberen. Maar dan wel iets zuidelijker, in de provincie.
Dit&nbsp;Bossche station hield het langer uit dan nummer 1. Het bouwwerk van Ed Cuypers zou de Tweede Wereldoorlog, of liever de bevrijding, echter niet overleven. De uitgebrande en deels ingestorte stationsgebouwen kwamen niet in aanmerking om grondig gerestaureerd te worden tijdens de wederopbouw na de oorlog. Dus werd de piepjonge ru&iuml;ne gesloopt.
Het volgende station, nummer 3, was wel degelijk een weloverwogen werk van architect Sybold van Ravesteyn, maar zo geliefd als zijn voorganger werd het schijnbaar nooit echt. Misschien lag het aan het ontwerp zelf, misschien ook aan de pijnlijke herinnering aan het &lsquo;Grote Station&rsquo; dat er nu zo overduidelijk niet meer was. Zo kwam er in de jaren negentig van de vorige eeuw, honderd jaar na de oplevering van Cuypers huzarenstukje, ruimte voor wederom een nieuw Bosch&rsquo; station, nummer 4 alweer.


Dat gebouw staat er nu dus nog. Alhoewel, van een gebouw zou ik eerlijk gezegd niet willen spreken. Eerder van een winderige overkapping die naar de perrons leidt. Een echt samenhangend bouwwerk kan ik er als dagelijkse gebruiker nog steeds niet uithalen. Het geeft mij als reiziger vooral de indruk niet zozeer &eacute;&eacute;n steekhoudend ontwerp te zijn, maar meer een verzameling bedrijfsruimten, de ene wat geslaagder dan de andere.
Wat station nummer 4 aan architectonische schoonheid ontbeert, wordt met artistieke uitspattingen gecompenseerd. Van het glaskunstwerk dat &rsquo;s avonds kleurrijk oplicht, tot de moderne metalen klokkentoren waar de Astense klokkengieterij Eijsbouts een prominente bijdrage aan heeft geleverd.
Het mooiste kunstwerkje is jammer genoeg ook het meest onzichtbaar. Verstopt achter de foeilelijke glazen passagierslift, ingeklemd tussen trappen en de fietsenkelder, prijkt daar op een grauw stuk beton een prachtige regel van de Brabantse dichter Jan van Sleeuwen:

&lsquo;Al reizend ervaart men het leven vreemder:Overal anders en overal eender.&rsquo;

Een zin die in ieder Nederlands station aanwezig zou moeten zijn. Hopelijk wordt bij de volgende slooppartij, op weg naar het vijfde Bossche station, in ieder geval dit stukje bewaard. Dan laat nummer 4, hoe ongrijpbaar po&euml;zie in feite ook is, tenminste nog &eacute;&eacute;n tastbaar pareltje na.
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
]]></description></item><item><title>Nieuw leven voor kerken</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/nieuw-leven-voor-kerken</link><pubDate>Fri, 13 Jan 2012 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/nieuw-leven-voor-kerken</guid><description><![CDATA[ 
Vroeger woonde ik in de Sacramentsparochie.&nbsp; Zo werd de Tilburgse wijk Armhoefse Akkers door bijna iedereen genoemd. De wijk was genoemd naar de Sacramentskerk die samen met het klooster van de Schijndelse Zusters het religieuze centrum van de wijk volgde.
In het klooster wonen nu Polen en de kerk staat al jaren leeg. Het instituut R.K. kerk wil slopen, de gemeente heeft de kerk op de monumentenlijst gezet, maar kan verder weinig en ondertussen is de tijd de bondgenoot van degenen die willen slopen.
De kerk kan alleen maar blijven staan als er een nieuwe functie voor komt. Die nieuwe functie zou wat mij betreft dicht bij de oude kunnen liggen.
Vroeger werd de kerk gebruikt voor de eredienst, dus ook voor uitvaarten. Mensen gaan nog steeds dood en kiezen vaak niet meer voor een kerkelijke uitvaart. Het beleid van de kerk is, lijkt me, daar duidelijk debet aan.&nbsp;
CrematoriaCrematoria krijgen naar gelang de kerken minder uitvaarten verzorgen het steeds drukker en vaak zijn de zalen te klein. Regelmatig horen we over plannen nieuwe centra te bouwen met nieuwe zalen waar mensen voor een afscheid bijeenkomen. En dat terwijl er kerken leeg staan, die daar uitstekend geschikt voor zijn of zijn te maken.
De sfeer is er vaak voor een afscheid prima, men kan kiezen voor geen, weinig of wat meer religieuze symboliek tijdens de uitvaart, zonder dat men te maken krijgt met de rigide opvattingen van kerkelijke functionarissen.
We bouwen dus geen nieuwe crematoria, maar gebruiken onze leegstaande kerken die daar geschikt voor zijn als uitvaartcentra. Na de afscheidsviering volgt dan nog een tocht naar de begraafsplaats of de crematieoven.&nbsp;
In Eindhoven gaat de helft van de kerken dicht. Als die kerken allemaal gesloopt worden betekent dat een hele grote aderlating voor de kwaliteit van de bebouwde omgeving. Als we ons afscheid vieren in die kerken aan het einde van ons leven, kunnen een groot aantal van die kerken aan een tweede leven beginnen.]]></description></item><item><title>Het Nitroboek</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/het-nitroboek</link><pubDate>Fri, 06 Jan 2012 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/het-nitroboek</guid><description><![CDATA[ Bij een nieuwe film hoort een boek. Werden we bij De bende van Oss vergast op het &lsquo;complete verhaal&rsquo; in 'De bende van Oss. Sabel tegen mes' van Leo Hoeks en Gerard Rooijakkers,&nbsp;New Kids laten hun nieuwe film Nitro vergezeld gaan van een nieuw Nitroboek. Het boek waarin de personages uit de film als vertellers worden opgevoerd, is rijkelijk ge&iuml;llustreerd.&nbsp;
De foto&rsquo;s zijn niet minder schaamteloos dan de filmbeelden. Op blz. 157 prijkt een heus cumshot (dat de status van toegestaan Lingo-woord bereikt heeft, want het staat in Nederlandse woordenboeken) van de zwangere reefteef Deborah. Daarmee heb ik al voldoende aangegeven hoe ruig dit Nitroboek is.
Maar ik vind het toch ook een boek met een interessant verhaal. Het is eigenlijk een uitgebreid logboek van de totstandkoming van de film, waarin de makers hun keuzes verantwoorden. The making of Nitro, zogezegd. Maar ik kan nog steeds niet goed begrijpen wat die zombies uit Friesland nou komen doen in dit verhaal.&nbsp;Er zijn geen opnames gemaakt in Friesland. Friesland is plat, Zeeland ook, en dat is dichterbij. Nadat de filmvergunningen waren afgegeven, rees er alsnog protest tegen de opnames op. Dat geschil moest juridisch uitgevochten worden, voordat er gefilmd mocht worden. Hadden ze misschien toch beter echt naar Friesland kunnen gaan.
Overigens kan en moet ik op basis van Nitroboek nog iets rechtzetten. In mijn vorige blog dacht ik nog dat Ronnie uit Rooi (Sint-Oedenrode) misschien de acteur Roel Fooij is. Blijkt helemaal mis, het is Max van den Burg, een cabaretier (Eindhoven 1971) vooral bekend van de reclames voor een groot energiebedrijf (&ldquo;het gaat om de aarde&rdquo;). Sorry Roel en sorry Max. De soundtrack bij Nitro wordt dus gezongen door Corry Konings en Max van den Burg.

Max heeft ook een update gemaakt van het lied Het Dorp dat voor het eerst gezongen werd door Wim Sonneveld. De schrijver van het lied was zijn levenspartner Friso Wiegersma die met het &lsquo;tuinpad van mijn vader&rsquo; een paadje bij zijn ouderlijk huis &lsquo;De Wieger&rsquo; in Deurne beschreef.]]></description></item><item><title>Zeven eeuwen zwijn</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/zeven-eeuwen-zwijn</link><pubDate>Mon, 02 Jan 2012 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2012/zeven-eeuwen-zwijn</guid><description><![CDATA[ Voor Chinezen staat het jaar van de draak voor de deur, voor voetballiefhebbers het EK en voor doemdenkers het einde van de wereld. En wat doen we in Brabant met het jaar 2012? Ik stel voor dat we een zeven eeuwen oud everzwijn gedenken.
In 1312 besteeg opnieuw een Jan de hertogelijke troon. Hij was hiermee, na zijn vader en opa, de derde Jan die hertog van Brabant werd. Door zijn handige opereren wist hij Brabant een krachtige positie te geven, zo sterk dat het een blokkade van de omringende vorstendommen, angstig en afgunstig op Brabants macht, wist de doorstaan.
Het bracht een veertiende-eeuwse dichter ertoe Jan III voor te stellen als een sterk en stoer everzwijn, belaagd door jachthonden, die hen echter in zijn eentje wist te weerstaan en weg te jagen. Met de staart tussen de benen dropen ze af. De samenspannende vorsten konden immers zelfs in een coalitie de macht van Brabant niet breken.
Deze middeleeuwse voorstelling inspireert ruim zes eeuwen later nog steeds. Hugo Claus, een andere grote po&euml;et uit ons taalgebied, wijdde er in 1970 een cyclus van gedichten aan, met de toepasselijke titel &lsquo;Heer Everzwijn&rsquo;.
Toen het een drietal decennia later, in 2006, tijd was om het 900-jarige bestaan van het hertogdom Brabant te gedenken, bleek het everzwijn opnieuw een goede inspirator te zijn. De ontwerpers hadden het logo voor &lsquo;Brabant 900&rsquo; al helemaal klaar, maar de toenmalige Commissaris van de Koningin schoot het varkentje helaas af. Hanja Maij-Weggen vond de leeuw een beter symbool en bovendien ook minder beledigend voor moslims die in het huidige Brabant vertoeven. Het bracht de PVV ertoe Kamervragen te stellen over &lsquo;dit zotte besluit&rsquo;.
Politieke correctheid, historische correctheid: amusant gesteggel. Want niet alleen het everzwijn zorgde voor discussie, ook het jaar waarin Brabant 900 werd gevierd. 2006 was volgens een aantal deskundigen veel te vroeg. De eigenlijke titel &lsquo;Hertog van Brabant&rsquo; werd namelijk pas in 1183 officieel door de heerser van dit stukje aarde verworven.&nbsp;Maar ja, Brabanders zijn altijd in voor een feestje en wachten tot 2083 was voor de meesten toch echt geen optie.
Hetzelfde geldt voor &lsquo;Zeven eeuwen zwijn&rsquo;. Hertog Jan III werd weliswaar in 1312 hertog, maar hij werd pas een &lsquo;eervolle ever&rsquo; na zijn koene opereren tegen de coalitie die Brabant in 1332 en 1334 naar het leven stond. Toen was hij al twintig jaar hertog. Dit jaar is dus eigenlijk geen 700-jarig jubileum voor het Brabantse everzwijn. Enkel een jubileum voor de man die als zodanig werd voorgesteld.
Hoe groter de afstand, hoe groter de ruimte voor discussie. Meningsverschillen zijn het onvermijdelijke gevolg van terugkijken. En van vooruitzien. Of het nu gaat over je horoscoop, over wie het EK voetbal wint of de kans dat 2012 echt het allerlaatste jaar van de mensheid zal zijn.
&lsquo;Zeven eeuwen zwijn&rsquo; mag dan misschien niet helemaal kloppen, als geboren en getogen Brabander mag 2012 van mij best een feestjaar worden. En krijgen de doemdenkers gelijk, dan sluiten we het feest in ieder geval af met een knal!]]></description></item><item><title>New Kids Nitro: Knalgoed?</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2011/new-kids-nitro-knalgoed</link><pubDate>Thu, 22 Dec 2011 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2011/new-kids-nitro-knalgoed</guid><description><![CDATA[ Het kan u niet ontgaan zijn dat New Kids met hun tweede speelfilm &lsquo;Nitro&rsquo; uitgekomen zijn, met meer harde grappen met een zachte g, meer grof geweld en meer grof taalgebruik. De film gaat weer over vijf aso-jongeren uit Maaskantje die het aan de stok krijgen met hangjongeren uit buurdorp Schijndel. Illegale straatraces en vechtpartijen zijn het gevolg van conflicten tussen de twee groepen. Als Friese zombies (tja&hellip;) een Brabants slachtoffer maken loopt de boel volledig uit de hand. In Friesland was men daar niet zo gelukkig mee.&nbsp;Maar dat is nu ook weer niet nodig: "Ga niet heel serieus naar deze film kijken, daar is 'ie niet voor gemaakt", aldus Steffen Haars, een van de New Kids (dus filmmaker en acteur).

New Kids begon ooit als serie korte sketches, maar is inmiddels uitgegroeid tot main stream amusement. Tijdens de voorstellingen van de eerste, zeer goed bezochte, film van New Kids, &lsquo;Turbo&rsquo;, constateerde de politie in Eindhoven een forse toename en verharding van het geweld tegen de politie. Burgemeester Van Gijzel vroeg zich zelfs af of de film niet uit de bioscoop geweerd zou moeten worden. In elk geval is Nitro beschikbaar voor een publiek van 16 jaar en ouder. Voor Turbo was dat nog vanaf 12 jaar. Zou dat helpen het geweld binnen de perken te houden?
Tegelijk met Nitro is ook een nieuwe videoclip gepresenteerd waarin Corry Konings en een nieuw gezicht in New Kids, Ronny, hun lied zingen. De echte naam van Ronny heb ik nog niet kunnen achterhalen maar ik denk de acteur Roel Fooij is, van origine uit Schijndel nota bene. De rivaliteit tussen Maaskantje en Schijndel is niet uit de New Kidsduim gezogen. &lsquo;Zelfs de wind uit Schijndel deugt nog niet&rsquo;, hoorde ik vroeger in Maaskantje al zeggen.]]></description></item><item><title>Kom maar op met de 'breuro'!</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2011/kom-maar-op-met-de-'breuro'!</link><pubDate>Fri, 16 Dec 2011 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2011/kom-maar-op-met-de-'breuro'!</guid><description><![CDATA[ Iedere week valt de euro en iedere week wordt ie weer gered. Zo sukkelen we al maanden door, wachtend op een echte oplossing. Of een echt einde. Mocht dat laatste ooit daadwerkelijk komen, dan weet ik een uitweg: de &lsquo;breuro&rsquo;!
Het gesteggel over die ene Europese munt houdt maar niet op. We zijn nu bijna zo ver, dat ieder statement dat de regeringsleiders gezamenlijk naar buiten brengen, direct met scepsis en cynisme wordt ontvangen. Het gevoel ontstaat dat de euro wel moet vallen.
Mocht dat gebeuren, dan geen nood. Het Europa van de toekomst is volgens Europese bestuurders een &lsquo;Europa van de regio&rsquo;s&rsquo;. Daarin zijn de huidige natiestaten verdwenen. Dat nieuwe Europa wordt dan gevormd door streken als Cataloni&euml;, Baskenland en Beieren. En in dat Europa is ongetwijfeld ook plek voor Brabant.
Het nieuwe Europese Brabant bestaat dan logischerwijs niet alleen uit het Nederlandse noorden, maar ook uit de zuidelijke Belgische delen: de provincies Antwerpen, Vlaams-Brabant, Waals-Brabant en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Een regio die getuigt van historisch bewustzijn, die over landsgrenzen heenkijkt, die zelfs tweetalig is. Veel Europeser krijg je het niet!
Dat nieuwe Europa zonder euro is vermoedelijk nog niet direct een socialistisch paradijs; we zullen hoogstwaarschijnlijk nog steeds voor dingen moeten betalen. De oplossing om twee muntzones in te voeren, eentje voor het noorden en eentje voor het zuiden, zal ook niet werken. Een neuro en een zeuro zijn niet regionaal genoeg.
Daarom gaan we dus terug naar lokale betaalmiddelen. De Hollanden betalen voortaan met de &lsquo;heuro&rsquo;, Friesland en Oost-Friesland gaan over op de &lsquo;freuro&rsquo;, beide Limburgen mogen rondsjouwen met hun &lsquo;leuro&rsquo; en de Schotten kunnen zich eindelijk definitief afscheiden van de Engelsen en hun &lsquo;scheuro&rsquo; invoeren.
En Brabant? Brabant krijgt uiteraard de &lsquo;breuro&rsquo;. Als Brabanders zijn we immers met meer personen dan huidige eurogebruikers als de Finnen en de Denen. De Euro-Brabo-regio telt namelijk bijna zeven miljoen inwoners; Finland heeft er iets meer dan vijf miljoen en de Ierse Republiek ruim vierenhalf. Ook de Denen, Slowaken en Kroaten halen het Brabantse inwoneraantal niet.
Dus kom maar op met de breuro! Het ontwerp ligt al klaar, overgehouden aan het tweehonderdjarige provinciefeest in 1996: een mooie munt met een pronte poffer!
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;]]></description></item><item><title>Natuur en toerisme in Oisterwijk</title><link>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2011/natuur-en-toerisme-in-oisterwijk</link><pubDate>Wed, 14 Dec 2011 00:00:00 GMT</pubDate><guid>http://www.thuisinbrabant.nl/brabant-blogs/2011/natuur-en-toerisme-in-oisterwijk</guid><description><![CDATA[ Onlangs verscheen er het boek&nbsp;'Ge wordt ge&iuml;nviteerd naar Oisterwijk te komen' Geschiedenis van natuur en toerisme in Oisterwijk&nbsp;waar ik aan mee heb gewerkt. Een klus van de lange adem. Het was niet eenvoudig om voldoende auteurs te vinden om dit veelzijdige onderwerp van verschillende kanten te laten belichten. We zijn daar, denk ik, uiteindelijk wel in geslaagd.
Ons auteursclubje was veelzijdig samengesteld. Sommige ging het om de geschiedenis en zij doken in de archieven en andere meer om de natuur, waarbij hun kennis van planten en dieren heel goed van pas kwam. Verder blijkt persoonlijke betrokkenheid heel belangrijk te zijn. Een hoofdstuk over hotels en pensions in Oisterwijk werd geschreven door een nazaat van een de pensionhouders.
Op het laatst hebben we met een paar mensen nog heel hard gewerkt aan het bij elkaar zoeken van voldoende fotomateriaal. Een boek wordt niet gekocht op basis van de fraaie teksten, die ontdekken de mensen pas thuis, maar op basis van de plaatjes en de vormgeving.
Behalve dat we zelf veel werk hebben verricht, is er natuurlijk ook heel veel gebeurd door Stichting Het Kwartier van Oisterwijk die het boek uitgeeft. Deze aan de Heemkundekring "De Kleine Meijerij"&nbsp;gelieerde stichting is erin geslaagd het subsidiegeld bij elkaar te scharrelen om de boekproductie mogelijk te maken voor een hele schappelijke prijs. Gelukkig zijn die subsidiemogelijkheden er. Zouden die er niet meer zijn dan wordt de productie van dergelijke boeken een stuk lastiger.
Bij de presentatie van het boek vertelde burgemeester Jansen hoe belangrijk ons boek voor de Oisterwijks gemeenschap is. Ik had daarvoor in mijn toespraakje verwezen naar Gemert. Ik vertelde dat ik eens tegen iemand uit Gemert zei dat die geschiedenis van Gemert toch wel heel erg interessant moest zijn, er was immers heel veel over geschreven. Hij zei mij kort en bondig dat het omgekeerd waar was: de geschiedenis was zo interessant omdat er zoveel over geschreven was. En daar moest ik over nadenken en hij had helemaal gelijk. Geschiedenis is overal de moeite waard, alleen hij moet ontdekt en beschreven worden. Daar zijn heel veel vrijwilligers mee bezig. En dat meestal allemaal voor niks.
Het mag niet zo zijn dat dit soort boeken niet meer verschijnen vanwege de bezuinigingen. Zoveel kosten die boeken niet, het gaat om kruimels. Het belang voor de gemeenschap, als brenger van identiteit en cohesie is zo groot dat die baten ruimschoots opwegen tegen de kosten van die kleine subsidies.]]></description></item></channel></rss>
