Filips de Goede van Bourgondië (1396-1467)

Filips de Goede was al een machtig man toen hij in 1430 zijn neef Filips van Sint Pol opvolgde als hertog van Brabant. Hij bezat toen reeds het hertogdom Bourgondië en de graafschappen Vlaanderen, Artesië en Namen. Nadat hij hertog van Brabant was geworden werd hij ook nog hertog van Limburg, graaf van Holland, Zeeland en Henegouwen en hertog van Luxemburg.

Zijn betekenis voor de geschiedenis van de Nederlanden is groot vooral door zijn aanzet tot het instellen van centrale bestuurslichamen. In de eerste plaats de Staten Generaal die in 1464 voor het eerst in Brugge bijeen kwam; in de tweede plaats de Grote Raad die een centrale rechtspraak mogelijk moest maken. Ook voerde hij een centrale belastinginning in. Hoewel hij als hertog veel persoonlijk belang had bij deze instellingen en ze vooral in zijn eigen voordeel gebruikte, zouden ze mettertijd het gevoel van eenheid onder de Nederlandse gewesten versterken.

Filips zelf had een hoge dunk van zijn prestaties. Hij heeft meerdere malen - zij het vergeefs - geprobeerd om van zijn leenheer, de Duitse keizer, het privilege te verwerven zich koning van Brabant te mogen noemen.

Een van de problemen tijdens zijn bestuursperiode was het conflict met Gelre. Vooral het noorden van het hertogdom, het huidige Noord-Brabant, had het toen zwaar te verduren door plunderende benden.

Vele dorpen werden platgebrand en de plattelandsbevolking verarmde. Ongeveer een kwart van de bevolking van Noord-Brabant was behoeftig. De daarmee samenhangende problematiek verergerde door de vele rondzwervende bedelaars, zwervers en afgedankte soldaten.

Vanaf 1450 echter trad een krachtig herstel in. Die toegenomen rust en stabiliteit had ook een zeer gunstige invloed op de economie van Noord-Brabant.

Hij stierf in 1467 en werd opgevolgd door zijn zoon Karel de Stoute.

De kaart laat de omvang van het Bourgondische rijk zien bij de dood van Filips de Goede.

Bekijk een portret van Filips de Goede uit de collectie van het Noordbrabants Museum.