Dorpen en gehuchten

Het Brabantse landschap kan worden gelezen als een levensgroot platenboek van de geschiedenis, al kunnen we niet altijd even ver in de tijd terug als we zouden wensen. Met name de middeleeuwen hebben weinig sporen nagelaten met uitzondering van kerken, kastelen, enkele dijken en turfvaarten.

Uit de 17de en 18de eeuw bleef meer bewaard en kennen we zelfs nog enkele boerderijen. Pas in de 19de eeuw kreeg de provincie het uiterlijk dat we sinds de vroege 20ste eeuw als 'traditioneel' beschouwen en waarvan soms wordt verondersteld dat het eeuwenoud zou zijn. Dat beeld is dus niet juist, het platteland is juist steeds erg dynamisch geweest en veranderde voortdurend van karakter.

Die veranderingen begonnen toen na het jaar 1000 de bevolking van Brabant toenam en de capaciteit van de agrarische infrastructuur onvoldoende was om alle monden te voeden. Het was de tijd van grote ontginningen en verbeterde landbouwmethoden. In dit landschap ontstonden vele dorpen en gehuchten. De vorm daarvan kwam voort uit de eigenschappen van het landschap en de bodem en uit wat de mens daarmee kon doen. Door de verschillen in bodemsoorten was die ontwikkeling gevarieerder dan wel eens wordt gedacht.



Thuis in Brabant
 
Links | Colofon