Wandtapijt

In het Noordbrabants Museum bevindt zich een wandtapijt uit het begin van de 16de eeuw dat waarschijnlijk in Doornik werd vervaardigd. Op het kleed is een allegorische voorstelling afgebeeld van de bron van het leven, geflankeerd door de figuren van Synagoge en Ecclesia, de representanten van het jodendom en het christendom. De centraal geplaatste fontein symboliseert Christus, die voor de christenen beschouwd wordt als de bron van alle leven zonder wie de toegang van het paradijs niet mogelijk is. De vrouwelijke figuur die het jodendom vertegenwoordigt, is herkenbaar aan de panelen in haar hand met Hebreeuwse leestekens, een verwijzing naar de tora. In haar hand houdt zij een op twee plaatsen gebroken lans als symbool van haar verdwenen kracht omdat zij Christus niet als de verlosser erkent. De figuur rechts staat voor het christendom. Zij houdt een kruisstandaard vast en heeft in haar hand het evangelieboek. De kroon op haar hoofd lijkt te willen zeggen dat het christendom het jodendom heeft overwonnen.

Voorstellingen zoals deze gaan al terug op vroegchristelijke voorstellingen waarin het jodendom als ondergeschikt aan het christendom werd neergezet. Los van deze negatieve kijk op de joodse medemens kan de voorstelling ook worden geïnterpreteerd als het Oude en het Nieuwe Testament die door Christus worden verenigd als de verslagleggingen van de goddelijke openbaring.

Los van de inhoudelijke betekenis heeft het wandtapijt ook een grote artistieke waarde door de wijze waarop de hoofdmotieven van de voorstelling door de sierlijke ranken en fantasiebloemen tot één geheel zijn gemaakt.