Kasteel van Wouw

De oudste vermelding van Wouw in archiefstukken dateert uit 1232. Wellicht is rond die tijd ook de waterburcht van Wouw ontstaan, dat zelf overigens pas voor het eerst in 1379 werd genoemd.

Het is een in grote baksteenblokken opgetrokken burcht met toren, bijgebouwen en een ringmuur om een terrein van ongeveer 40 meter diameter. De muren hadden een dikte die varieerde van één tot anderhalve meter en had steunberen die een weergang droegen. In de tweede helft van de 14de eeuw werd deze burcht nog uitgebreid met onder meer een ronde toren op het zuidoosten.

Het kasteel was als versterking vanaf de 15de eeuw niet meer geschikt omdat de muren onvoldoende zwaar waren om bestand te zijn tegen de beschietingen uit die tijd. Daarom werd de oorspronkelijke waterburcht tegen het einde van de 15de eeuw omgeven door een zware versterking bestaande uit hoektorens, een poortgebouw, aarden wallen, ravelijn en gracht.

In die vorm speelde het complex een rol in de Tachtigjarige Oorlog. Het was moeilijk in te nemen maar bij lange belegeringen kon het door het afsnijden van de voorzieningen toch tot overgave worden gedwongen.

In 1605 besloot men deze vesting te slopen. Toch werd het in de anderhalve eeuw daarna nog als vesting gebruikt. Pas in de tweede helft van de 18de eeuw verviel het tot een ruïne. De laatste resten werden in 1934 opgeruimd. Daarbij was het mogelijk een oppervlakkig archeologisch onderzoek te doen.

De plattegrond is tegenwoordig door beplanting op het voormalige kasteelterrein aangegeven.