Moskeeën

In de jaren van de wederopbouw vanaf ca. 1960 ontstond er in Nederland grote behoefte aan arbeiders voor zwaar en ongeschoold werk. Rond diezelfde tijd was er in Turkije en Marokko een grote werkeloosheid. Mensen uit de landen trokken onder meer naar Nederland om er te werken in de industrie.

Ook nadat het aanbod aan werk in Nederland was teruggelopen, onder andere door de oliecrisis, bleven deze mensen in Nederland. Vaak ook haalden zij hun gezinnen hier heen en vestigden zij zich permanent in ons land, vooral in de steden, zonder het voornemen nog ooit naar hun land van herkomst terug te keren.

Inmiddels groeit al de derde generatie afstammelingen van de gastarbeiders op. De mate waarin zij in de Nederlandse maatschappij zijn geïntegreerd, verschilt. Velen houden nog vast aan de godsdienst die zij van huis uit hebben meegekregen, de islam. 

Zo ontstond de behoefte aan eigen ruimten voor de eredienst. Soms werd daarvoor gebruik gemaakt van gebouwen die ooit een totaal andere functie hebben gehad. Soms werden bestaande kerkgebouwen aangepast die in de secularisatiegolf van de jaren zeventig en tachtig niet meer voor hun oorspronkelijke doel werden gebruikt.

Maar ook werden moskeeën gebouwd in een stijl die herinnert aan de moskeebouw in de landen rondom de Middellandse Zee, met alle kenmerken zoals koepels, minaretten en typische venstervormen.