Waalwijk

Waalwijk lag oorspronkelijk in het graafschap Holland, maar kwam in 1232 door verkoop in het bezit van de hertog van Brabant. In 1303 kreeg het dorp stadsrechten, maar een versterking met wallen of stadsmuren is er nooit gekomen.

Zijn welstand en economische groei dankte het 'stadje' aan de veeteelt in het rivierengebied van de Langstraat. De runderen leverden huiden, in de omgeving groeiden veel eikenhout dat nodig was voor de de leerlooierijen en overal was voldoende kalkvrij water voor deze nijverheid. 

Door de Elisabethsvloed van 1421 werd Waalwijk grotendeels verwoest. Het herstelde echter in de daaropvolgende eeuw. Ook na de Tachtigjarige Oorlog bleef de productie van leer de kern van de welvaart in deze regio.

In de moderne tijd werd een stedelijke ontwikkeling gaande gehouden door de aanwezigheid van en spoorlijn en station. Na de Tweede Wereldoorlog is die overigens weer opgeheven.