http://data.brabantcloud.nl/nl/api/search/v1?lang=nl&format=xml&id=brabantcloud_geschiedenis_oai-tib-2137brabantcloud_geschiedenis_oai-tib-2137
De keuze van Brabant

De keuze van Brabant

Toen België zich afscheidde van het Koninkrijk ontstond er in Noord-Nederland wantrouwen over de keuze die de Brabanders in dit conflict zouden maken. Het zou kunnen zijn dat de in meerderheid katholieke bevolking met zijn grote loyaliteit aan de paus en de Kerk zou kiezen voor de religieuze banden met het Zuiden. De populaire Brabantse krant De Noord-Brabander voedde dit sentiment in zijn publicaties. Toch waren er voldoende argumenten voor Noord-Brabant om niet te kiezen voor een aansluiting bij België. In de eerste plaats was er de niet onterechte vrees dat de noordelijke Nederlanden dit niet zouden laten gebeuren omdat zij de Brabantse vestingsteden te hard nodig hadden voor de bescherming van het daarboven gelegen gebied. Steden bovendien die stuk voor stuk verbonden waren met de vrijheidsstrijd van de Republiek. Noord-Brabant liep verder het risico dat het als onderdeel van België economisch gemarginaliseerd zou worden omdat Wallonië alle industriële ontwikkelingen domineerde. Tenslotte was Noord-Brabant steeds meer verweven geraakt met de economie van Noord-Nederland, meer dan met die van het het zuiden. De situatie werd gecompliceerd toen de kroonprins, de latere Willem II, de soevereiniteit van het nieuwe België wilde erkennen en er tevens de leiding van wilde nemen. Toen dat gebeurde waren er ook invloedrijke Brabanders die wel wat zagen in een door de prins geregeerd zuiden waarvan ook Brabant deel zou gaan uitmaken. Dit initiatief van Willem liep echter fout af en hij werd door de koning naar Londen gestuurd.  De toenmalige oranjegezinde gouverneur Andreas van den Bogaerde van Terbrugge, hoewel zelf een Belg, greep in door de krant De Noord-Brabander onder censuur te plaatsen, door festiviteiten die tot onlust konden leiden te verbieden en door op alle mogelijke manieren te getuigen van zijn loyaliteit aan de centrale regering in Den Haag. Deze houding leidde tot een schoorvoetende toenadering van Den Haag tot de provincie Noord-Brabant. De bijna vastgeroeste discriminatie van Brabantse katholieken die belangstelling hadden voor leidinggevende posten in het Nederlandse bestuursapparaat werd minder. Daardoor heeft Andreas van den Bogaerde vanuit zijn positie als gouverneur wellicht ertoe bijgedragen dat Noord-Brabant geen aansluiting zocht bij de Belgische opstand. Hij was dan ook één van de weinig Zuid-Nederlandse bestuurders die na de afscheiding op een hoge bestuurlijke post in Nederland kon blijven zitten. 

Objectsoort Verhaal
Uitgever Erfgoed Brabant
Instelling/bron Geschiedenis van Brabant
Rechten Erfgoed Brabant


Thuis in Brabant
 
Links | Colofon